ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΖΩΣΙ…

Ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, σπουδαίος, σύγχρονος θεολόγος είχε πει ότι η Εκκλησία αποτελεί ένα ιδιότυπο «ἐργοστάσιο παραγωγῆς ἁγίων λειψάνων, παραγωγῆς ἁγίων»! Σκοπὸς της εν Χριστώ ζωής μέσα στην Εκκλησία δεν είναι μία απλώς ηθική βελτίωση ή τελείωση, αλλά ο προσωπικός μας αγιασμός, η κοινωνία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Και, κατά τη θεόσοφη ρήση του οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, «σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Οι άγιοι, αγαπητοί αδελφοί, αποτελούν τους φωτεινούς οδοδείκτες μας στην ανοδική και δύσκολη πορεία προς τον ουρανό. Γι᾽ αυτό και τοποθετούμε τις εικόνες τους στον ναό, στο εικονοστάσιο, μεταξύ του κυρίως ναού, που συμβολίζει τον κόσμο  και του ιερού Βήματος, που επέχει τον τόπο του ουρανού. Και η Εκκλησία τους προβάλλει σήμερα, όχι μόνο για να ζητήσουμε τις θεοπειθείς πρεσβείες τους, αλλά και για να μιμηθούμε τη θεοφιλή επί γης πολιτεία τους. Είναι γνωστή η σχετική ρήση του ιερού Χρυσοστόμου, «τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος». Θα μπορούσαμε να πούμε ευρύτερα, τιμή ενός αγίου αποτελεί κατεξοχήν ο αγώνας μίμησης του αγίου εκείνου. Μέσα στους Βίους των Αγίων συναντά κανείς το ίδιο Ευαγγέλιο, την ίδια αγάπη, την ίδια πίστη, τον ίδιο Θεὸ και Κύριο. Διότι,‘‘Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας’’… 

Με την ευκαιρία της αγιοκατατάξεως του οσίου πατρός ημών Ιακώβου του με συγχωρείτε, ας δούμε εν συντομία το βιογραφικό του. Ο Άγιος Ιάκωβος (Λιβίσι Μικράς Ασίας 1920- Εύβοια 1991) αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του μοναχικού χώρου στην Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα. Ξεχώρισε για τον ασκητικό οσιακό του βίο, καθώς και για τα χαρίσματα τα οποία ανέπτυξε και τα οποία τον κατατάσσουν στις σύγχρονες μορφές αγιότητας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ήταν μικρασιατικής καταγωγής και το μεγαλύτερο μέρος της μοναχικής του ζωής το πέρασε σε μοναστήρι στην Εύβοια. Εκοιμήθη το 1991 σε ηλικία 71 ετών.

Το 1925 η οικογένειά του μετακινήθηκε στη Φαράκλα της Βόρειας Εύβοιας. Εκεί ο Γέροντας Ιάκωβος, διδάχτηκε τα θύραθεν και εκκλησιαστικά γράμματα, στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής του χωριού. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής ο μικρός Ιάκωβος έδειχνε από την νεανική του ηλικία, κλίση προς το μοναχισμό. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλοί τον αποκαλούσαν καλόγερο, ένεκα του ασκητικού βίου που διήγαγε καθώς και εξ αιτίας των πρώτων χαρισμάτων που είχαν αρχίσει να διαφαίνονται. Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής την ίδια περίοδο τον στιγμάτισε και τελικά αποφάσισε ότι θα ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Σε ότι αφορά την εκπαίδευσή του, ο Γέροντας Ιάκωβος δεν κατάφερε να παρακολουθήσει το Γυμνάσιο, εξ αιτίας των οικονομικών αναγκών της οικογένειάς του, με αποτέλεσμα να εργάζεται από μικρή ηλικία σε οικοδομή. Σε ηλικία 15 ετών ασθένησε σοβαρά, αλλά τελικά επέζησε. Το 1951  οδηγήθηκε στη μοναχική ζωή. Επέλεξε να εισέλθει στη μονή του Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, που την εποχή εκείνη είχε τρεις μοναχούς.  Στις 31 Νοεμβρίου του 1952 εκάρη μοναχός και στις 17 Δεκεμβρίου στη Χαλκίδα διάκονος και δύο ημέρες μετά ιερέας. Το 1975 ανέλαβε την Ηγουμενία της Μονής. Ήδη όμως και ιδίως μετά το 1970 είχε γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής με αποτέλεσμα αρκετός κόσμος να εισέρχεται στη Μονή για εξομολόγηση και ποιμαντική καθοδήγηση. 

Η σκληρή άσκηση του Γέροντα του επιδείνωνε συχνά την υγεία του. Έτσι από τα πρώτα χρόνια εμφανίστηκαν σημαντικά προβλήματα υγείας. Τέτοια ήταν ένα σημαντικό πρόβλημα στη μέση που τον ταλαιπωρούσε από το 1956. Το 1964 εμφάνισε πρόβλημα στις αμυγδαλές σε σημείο να ασθενήσουν και τα νεφρά του. Ο Γέροντας ήταν πολύ εργατικός με αποτέλεσμα να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την υγεία του. Το 1967, έκανε εγχείρηση βουβωνοκήλης, ενώ από το 1974 απέκτησε πρόβλημα φλεβίτιδας. Το 1980 του διαγνώστηκε καρδιακή ανεπάρκεια. Στις 23 Σεπτέμβρη του 1990 νοσηλεύτηκε με καρδιακή αρρυθμία.  Ένα έτος αργότερα στις 21 Νοεμβρίου ο Γέροντας εκοιμήθει, αφού συμμετείχε στη Θεία Λειτουργία των Εισοδίων της Θεοτόκου και μετάλαβε του Σώματος και Αίματος του Κυρίου.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που συνεδρίασε στο Φανάρι υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, αποφάσισε τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017 – την αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη . Η μνήμη του Αγίου Ιακώβου θα εορτάζεται στις 22 Νοεμβρίου.

Ο άγιος Ιάκωβος αδερφοί μου, δείχνει στον καθένα μας, ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής μας.

Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών!!!

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως