ΜΝΗΜΗ ΔΙΚΑΙΟΥ

Ευάρεστος Θεώ γενόμενος…μετετέθη…(Σοφ. Σολ. 4,11)

Η τοπική μας εν Καρπενησίω Εκκλησία βαρυπενθούσα αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως, αποχαιρέτησε, πριν από λίγες ημέρες, τον μακαριστό πλέον αδερφό και συλλειτουργό μας πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Αζακά. Κρίνεται απαραίτητο να εκφράσουμε λίγες σκέψεις, σκιαγραφώντας μερικώς την προσωπικότητα του μακαριστού π. Νικόλα.    Ο μεταστάς γεννήθηκε στις 27/9/1956 από τους ευσεβείς γονείς του  Κωνσταντίνο & Ελένη Αζακά στο Ραπτόπουλο Ευρυτανίας. Υπήρξε τέκνο πολύτεκνης οικογένειας (6 αδέρφια).

Νυμφεύθηκε την σύζυγό του Παρασκευή Παπαντώνη, από τα Βραγγιανά Καρδίτσας μετά της οποίας δημιούργησαν μια καλή χριστιανική οικογένεια, αποκτώντας δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τον Θωμά και δύο εγγόνια κύκλω της τραπέζης του (μεταξύ αυτών και τον Νικόλαο, τον νεότερο).

Ήταν πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (τμήμα Ποιμαντικής Θεολογίας). Στις 2/8/1981  εισήλθε στις τάξεις του ιερού κλήρου, λαμβάνων τον α΄ βαθμό, αυτόν του διακόνου, υπό του πρώην μητροπολίτου Καρπενησίου κ.κ. Νικολάου.  Στις 7 Ιουλίου 1983 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην πανηγυρίζουσα ενορία της Αγίας Κυριακής Μικρού Χωρίου, μα –το κυριότερο- «ενθρονίστηκε» στις καρδιές των ευλαβών ενοριτών του από την πρώτη στιγμή.

Υπηρέτησε για 37 ολόκληρα χρόνια τον Αμπελώνα του Κυρίου μας, με ζήλο και ταπείνωση. Πέραν του Μικρού Χωρίου, διηκόνησε την Ανιάδα, το Νόστιμο, το Βουτύρο, τη Χελιδόνα, το Κλαυσί, την Αγία Βλαχέρνα, το Δερμάτι και όπου η Μητρόπολη του ζητούσε να εξυπηρετήσει. Παρότι είχε όλα τα εφόδια για υψηλές διοικητικές θέσεις και κάποια στιγμή του προτάθηκε, εκείνος παρέμεινε ως το τέλος του στο Μικρό Χωριό.

Ο αείμνηστος Λειτουργός του Υψίστου διακρινόταν για την απλότητα, την εργατικότητά του και την αγάπη του προς την αγία μας Ορθοδοξία. Είχε αυξημένη πίστη, ευσέβεια και διάθεση διακονίας λαού του Θεού. Κύριο εφόδιο της ιερατικής του διακονίας πέραν της μόρφωσής του, ήταν η πλούσια καρδιά του. Μια καρδιά πλημμυρισμένη από αγνά αισθήματα και βιώματα χριστιανικά. Προπάντων, μια καρδιά γεμάτη με τη Χάρη του Θεού, που «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί». Εκτιμώντας όλα του τα χαρίσματα, η Εκκλησία δια του επισκόπου Νικολάου, του απένειμε τα οφφίκια του οικονόμου (7/7/1992) και του πρωτοπρεσβυτέρου (7/7/2005).

Έφυγε ενδεχομένως πρόωρα ο καλλικέλαδος λευΐτης, αφήνοντας σε μας, που τον γνωρίσαμε και εκτιμήσαμε τον ίδιο και ό,τι προσέφερε, ανάμνηση αγαθή. Ήδη, όμως, δέεται για όλους μας. Ιδιαίτερα για την αγαπημένη του σύζυγο Βούλα, τα πιστά και αφοσιωμένα παιδιά και εγγόνια του, οι οποίοι του συμπαραστάθηκαν υποδειγματικά, όλο το χρόνο της πολυβασάνου ασθενείας του. Δέεται και για τους ενορίτες και όλους τους οικείους του και τους συγχωριανούς του.    Ευγνώμονες για ο, τι εκείνος προσέφερε, κλίνουμε το γόνυ και δεόμαστε με όλη μας την ψυχή προς τον Κύριο: «Δέσποτα Χριστέ, ον μετέστησας εξ ημών, εν ταις των αγίων σου κατάταξον σκηναίς, το πνεύμα του σου δούλου Νικολάου ιερέως».

Πολυσέβαστέ μας πατέρα Νικόλαε,

υπήρξες ευγενής, άνθρωπος της σιωπής. Σήκωσες αγόγγυστα το σταυρό της ολιγόμηνης ασθένειάς σου. Πέρσι το καλοκαίρι μάθαμε για την περιπέτεια της υγείας σου και φέτος βρίσκεσαι ήδη στην Θριαμβεύουσα εν Ουρανοίς Εκκλησία. Επειδή σε βλέπαμε σε συλλείτουργα καλά, πιστεύαμε πως η περιπέτειά σου θα έχει αίσια έκβαση. Υπήρξες άκακος και αμνησίκακος. Γι’αυτό και γεύτηκες πλούσια την αγάπη των ενοριτών σου. Εξάλλου, πολλοί είναι κι εκείνοι που γεύτηκαν τη δική σου αγάπη. Ήσουν φιλότιμος. Είχες πνεύμα νοικοκυροσύνης. Τα ήθελες όλα καλά και ωραία. Και το Ναό σου, το προαύλιό του, το γραφείο του, τα ξωκλήσια της ενορίας σου… Όλα θα διαλαλούν τη νοικοκυροσύνη και το ενδιαφέρον σου. Υπήρξες ένα επίλεκτο μέλος της ιερατικής οικογένειας της Ι. Μ. Καρπενησίου και πολύτιμος συνεργός και των δύο ιεραρχών που συνεργάστηκες (τακτικό μέλος επισκοπικού δικαστηρίου 1/1/2015-31/12/2017, συντονιστής ιεραποστολικής δράσεως της τοπικής μας εκκλησίας) .

Σεβαστέ μας π. Νικόλαε, αξιομακάριστε αδελφέ και συλλειτουργέ μας, πορεύου εν ειρήνη την αγαθήν πορείαν την άγουσαν εις την αληθή και άληκτον ζωήν. Εκοπίασας εν τη Εκκλησία του Χριστού και διηκόνησας αυτήν κόποις και μόχθοις πολλοίς. Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσω. Την πίστην τετήρηκας (Β΄Τιμ. 4, 7). Την καλήν παρακαταθήκην εφύλαξας (Β΄Τιμ. 1, 14) και εγένου πιστός άχρι θανάτου (Απ. 2, 10). Νυν ευρίσκεσαι εν τη αιωνιότητι. Έχεις συνοδοιπόρους τους υπέρ της Εκκλησίας κόπους σου. Έχεις εφόδιο τις προσευχές της τοπικής μας Εκκλησίας.

Αιωνία σου η μνήμη, αοίδιμε πάτερ, αδελφέ και συλλειτουργέ μας!!!

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως